LifeFree.pl

Ja tak nie mam. Nie jestem ZEN

„Przyszła kryska na Matyska” - pytanie: po co mi rozwój? Trafiło i na mnie. I szybko się zorientowałam, że rozwój nie musi zakładać „niewystarczalności”. Właściwie dla każdego może oznaczać coś innego.
Anna Cygan
Anna Cygan

Bo właściwie o jakim rozwoju mowa? Definicyjnie rozwój na pewno jest procesem, progresywnym, dynamicznym, trwającym w czasie szeregiem zmian. I od poczęcia jest naturalny na każdej płaszczyźnie – od podziału komórek po zapłodnieniu, poprzez nabywanie nowych doświadczeń i umiejętności z upływem lat… i naprawdę dzieciom nie trzeba pomagać uczyć się chodzić, mówić, wymyślać zabawy, dbać o swój rozwój. Dzieci nie trzeba wspierać – wystarczy im nie przeszkadzać. Ideo motoryka pcha. Wszystko dzieje się, kiedy jest na to gotowe. Ale u dorosłego? Rozwój osobisty? Jedni mówią o „stawaniu się lepszą wersją siebie”, „o wydobywaniu potencjału”, inni o „byciu w tu i teraz i akceptacji”.

I faktycznie jakby podejść do sprawy w myśl muszę się zmienić, bo jestem niewystarczający – rozwój może się okazać kolejną ucieczką zbiedzonego umysłu od tego kim właściwie jestem. Poprawianiem, ulepszaniem, nie akceptacją, oporem i walką. Wyczerpujące. Z drugiej strony stanięcie na założeniu – jestem jaki jestem w chwili obecnej – radźcie sobie ze mną, dajcie mi lepszą pracę, rodzinę, pieniądze, jedzenie i widok gór, „bo ja jestem w tu i teraz”… - jakoś do mnie nie przemawia. Wszystko zależy od intencji i zrozumienia. Nóż może służyć do ukrojenia chleba, ale można też kogoś (siebie) nim zranić a nawet zabić. I tak jest z rozwojem. I jakoś nie wierzę, żeby większość ludzi współczesnej cywilizacji miała warunki podtrzymujące wrażliwość i ćwiczące świadomość chwili obecnej.

Cóż. Ja tak nie mam. Ja nie jestem „ZEN”. Nie potrafię (jeszcze ;) ) stale „być w tu i teraz” 24h/dobę. I tak na tym etapie tak mam. Czasami za bardzo się przejmuję, czasami popędzam. Zresztą „bycie w tu i teraz” mogłoby być jakimś celem idealnym. I jest. Co tu kryć… ale to jest właśnie do rozwoju. Widzę koniec Drogi, potem ciemność, i światło dla jednego kroku.

Pewnie kiedyś, we wczesnym dzieciństwie Bycie w „chwili obecnej było naturalnym stanem istnienia”, naturalną umiejętnością. Biologia (mózg), wychowanie, edukacja, środowisko – zrobiła swoje – i to też jest normalne, inaczej byśmy nie przetrwali. Musiało się wytworzyć ego i myślenie. Ceną jednak i skutkiem cywilizacji jest jednak uśpienie, jakby „schowanie” tej umiejętności. I można w sumie tak żyć… na śpiocha. I wielu jest tak dobrze. Nawet nie wiedzą, że śpią, że są martwi za życia. Ale innym to nie wystarcza... Mi nie wystarczało. Gdzieś w środku „Coś” chciało się wydostać, chciało zacząć żyć naprawdę, „na żywca”, ze wszystkimi konsekwencjami. Ale cóż, „wdruki”, przekonania, iluzje umysłu, identyfikacje i potężne, myślę, że najgroźniejsze ze wszystkich „uzależnienie od myślenia” (mam wrażenie, że u co wrażliwszych wszechogarniające ;-) ), nie pozwalały mi, i ciągle utrudniają „bycie w chwili obecnej”. I można by było to tak zostawić, i „czekać na życie”, ciągle czegoś oczekując od siebie i innych. Cywilizacja się zmieniała, pośpiech, technika, ustroje społeczne… pęd i dążenie. Ale ludzie tęsknią do dawnego, dziecięcego „bycia” w wersji dorosłej, przeczuwają, że ono JEST. Stąd właśnie rośnie potrzeba i szukanie „działań rozwojowych”… cywilizacja współczesna tego nie uczy, nie uczy jak być szczęśliwym samemu ze sobą… w szkołach nie ma programów „łagodzących” skutki „rozkwitu cywilizacyjnego”, programów pokazujących dzieciom jak „być”. Za to są doskonałe programy „tresury” takich samych, uspanych osobników. Zaprogramowanych osobników. A bunt jest gaszony w zarodku. Ze wsparciem kochających „zaspanych” rodziców, którzy to w imię dobrej przyszłości dziecka, zabierają dzieciństwo, swobodę, wolność, zaufanie do siebie... i chwile obecne. Przecież trzeba stale myśleć o czymś innym niż „być w tu i teraz”.

I tym właśnie jest rozwój osobisty dla mnie… ćwiczeniem mięśnia świadomości, zrzucaniem wyobrażeń, oduczaniem się myślenia (tyle lat programowano mnie jak mam myśleć „myśl dziecko”… heh), doświadczaniem emocji i uczuć, świadomością myśli, zachowań. Uczeniem się od nowa zaufania do siebie, swojego ciała… ogólnie rozwój jest procesem integracji tego co wychowanie i cywilizacja rozwaliło, czego nie dało, albo czego dało za dużo. Takie „budzenie się”, powtórne narodziny, poprzez zrzucanie starych warstw, jedna po drugiej… wszystko w swoim czasie… łagodnie, ze współczuciem, czasem stanowczo… i na powrót „wewnętrznym naturalnym pchaniem” do tego co ma Być. Z otwartością „witam i rozdaję” to co przychodzi, a co ma mnie wesprzeć w „budzeniu się”… do coraz „pełniejszego, żywego życia”, do rozkwitu tej osoby,którą zawsze byłam i którą jestem. Do wyłonienia się Ja z mroków, do rozlania nieograniczonego potencjału. I tak jak u dzieci… ten rozwój on płynie, po prostu dzieje się… i nawet nie zauważam, kiedy bycie w słynnym „tu i teraz” staje się codziennością.

 

 

Holistyczna Szkoła Trenerów

Tagi

Ludzie

Anna Cygan

Anna Cygan

Trener
Pedagożka, trenerka rozwoju osobistego, założycielka Pracowni Droga Do Domu w Sosnowcu. Wspiera dzieci i dorosłych w wyzwaniach codzienności, realizuje także warsztaty dla firm i instytucji z zakresu kompetencji społecznych i rodzicielskich.

Komentarze

Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za wypowiedzi internautów opublikowane na stronach serwisu oraz zastrzega sobie prawo do redagowania, skracania bądź usuwania komentarzy zawierających treścia zabronione przez prawo, uznawane za obraźliwe lub naruszające zasady współżycia społecznego.

Warto przeczytać

Holistyczne Szkice Trenerskie. Pole czy role?

Holistyczne Szkice Trenerskie. Pole czy role?

Rozwój
wtorek, 15 października 2019, 21:19
W grupie zawsze jest miejsce dla błazna, mądrali, niechcącego nic robić, nieobecnego, aktywnego, współpracującego, rozsądnego, porządkującego, zasłuchanego, pilnie piszącego, niezadowolonego i tego co mu coś wypadło…

Zobacz również

Poprzez ciało do Prawdy?
Rozwój
czwartek, 10 października 2019, 21:59

Poprzez ciało do Prawdy?

Przygotowując kilka dni temu wpis chciałam podzielić się z wami...